المپیک، تنها دلخوشی باقی مانده بسکتبال
المپیک، تنها دلخوشی باقی مانده بسکتبال

بسکتبال ایران شانس زیادی داشت تا از مرحله مقدماتی جام جهانی صعود کند، بازیهایی که مقابل پورتوریکو به نمایش گذاشته بود نشان داد که پتانسیل راهیابی به جمع 16 تیم برتر را دارد ولی عوامل زیادی دست به دست هم دادند تا این آرزو تحقق پیدا نکند و بسکتبال از تاریخ سازی دور بماند.

تیم ایران مقابل اسپانیا نیز نمایشی دلپذیر داشت ولی حالا باید در جمع تیمهای بازنده شانس خود را برای تیم آسیایی شدن بیازماید. خب، دوباره باید تونس بازی کنیم، آنگولا را بردیم و اینک در جست و جوی سرنوشتی برای المپیکی شدن تلاش می کنیم. بازیکنان تیم ملی و کادرفنی خیلی زحمت کشیده اند و فدراسیون نیز بهترین تدارکا و اردوهای اروپایی را برای تیم ملی پیش بینی کرده بود و امیدوارم ماحصل زحمات آن یک دلخوشی دیگر به نام بازیهای المپیک باشد. المپیکی شدن به حتم مایه افتخار بسکتبال ما خواهد بود و اما اینکه چرا بسکتبال گرگان دیگر نماینده ای در تیم ملی ندارد، باید یادآور شوم که من آخرین نسل گرگانی ها بودم که در سال ۸۱ در تیم ملی بازی کردم و بعد از آن دیگر از هیچ بازیکن گرگانی دعوت نشده است. دلیل را باید در آدمهایی یافت که صرفا به خاطر اشغال یک جایگاه ورزشی و اجتماعی وارد گودشده بودند و کاری برای بسکتبال نکرده اند. خوشبختانه یکی دو سالی است که شهرداری گرگان آکادمی خوبی را دایر کرده است که نخستین محصول آن امیرحسین عشقی است که در تیم ملی جوانان بازی می کنند. با این بازیکن در حقیقت گرگانی که مهد بسکتبال شمال بود دوباره استارت زده است.