سقف تالار 12 هزار نفری که چکه کرد، مسابقه دوم فینال والیبال یک ساعت و اندی به تاخیر افتاد.

از سطل زباله بگیرید تا چتر که برخی از جماعت والیبالی در روی سکو تماشاچیان به طور نمادین باز کرده بودند، هر یک سوژه ای شد تا در عصر اینترنت و فضای مجازی با سرعت در سراسر دنیا پخش شود و این پرسش پیش بیاید که واقعا اگر در جریان لیگ جهانی چنین اتفاقی می افتاد چه آبرویی از ورزش ایران می رفت، بیش از نیم قرن از احداث این تالار می گذرد، سالنی که دیگر نظیر و حتی مشابه آن ساخته نشد و دریغا که آقایان مسوولان، طریقه حفظ، نگهداری و ترمیم آن را از یاد برده اند، متاسفانه اصل تخصص در ورزش ما حتی در زمینه نگهداری اماکن ورزشی نادیده گرفته شده و ما نمی دانیم این درد را به کجا ببریم که امور اجرایی و اداری همه جای مملکت از جمله ورزش شده محل کسب تجربه افرادی که شاید سنخیتی با اصل قضیه نداشته باشند. به هر روی دیروز عکسی که همکار ما در البرز ورزشی “شاهین خیری” گرفته بود به سراسر دنیا رفت ولی دریغ از ذکر منبع، این روزها دیگر انصاف هم از یاد رفته است!