لژیونرها ؛ نقطه قوت یا پاشنه آشیل؟
لژیونرها ؛ نقطه قوت یا پاشنه آشیل؟

بازیکنان شاغل در لیگ های دیگر کشورها همواره مورد توجه همگان قرار داشتند. اما از زمانی که کارلوس کی روش به عنوان سرمربی در تیم ملی کار می کند

توجه به لژیونرها از طرف سرمربی تیم ملی دوچندان شده است.دعوت لژیونرهای نیمکت نشین لیگ های اروپایی به تیم ملی یکی از مهم ترین انتقاداتی است که بر کی روش وارد است.به عنوان مثال می توان به صادق محرمی و فرشاد احمدزاده اشاره کرد که در زمان حضورشان در پرسپولیس عمدتا در ترکیب ثابت این تیم بسیار موثر بودند و به تیم ملی دعوت نمی شدند اما به محض جدایی از پرسپولیس و پیوستن به تیم های دیناموزاگرب کرواسی و شلونسک وروتسلا لهستان ، علیرغم نیمکت نشینی در اغلب بازی ها، به تیم ملی دعوت شدند ، هرچند شنیده شده که احتمالا هیچ یک از این دو بازیکن در لیست نهایی کی روش برای جام ملتهای آسیا نیستند یا بازیکنانی که در تیم های انتهای جدولی کشورهای عرب حاشیه خلیج فارس حضور دارند و کی روش حتی آنها را نیز به تیم ملی فرا می خواند.چند نکته می توان در این باره مطرح کرد :
۱-حسن ظن کی روش به لیگ های دیگر کشورها باعث تشویق و تهییج بازیکنان برای ورود به لیگ های معتبرتر و در بعضی مواقع پیشرفت بازیکنان می شود.
۲-این توجه زیاد در بعضی مواقع نیز باعث می شود بازیکن تحت هر شرایطی به دنبال ورود به لیگ های کشورهای دیگر باشد، بدون اینکه به کیفیت آن لیگ و یا شرایط خود توجه داشته باشد که آیا جایی در ترکیب آن تیم دارد یا خیر؟در این حالت در اکثر موارد بازیکن بعد از چند ماه با کیفیتی نازل به لیگ ایران برخواهد گشت.
۳-وقتی لژیونر شدن و خروج از لیگ برتر اپیدمی و فراگیر شود باعث افت ناگهانی و یکباره سطح کیفی لیگ برتر می شود.
حال باید دید که با توجه به همه این موارد و با اهتمام خاص کی روش به لژیونرها و کم توجهی وی به برخی بازیکنان موثر و با کیفیت لیگ ، تیم ملی ما می تواند طلسم چهل ساله قهرمان نشدن در آسیا را بشکند؟