چو ایران نباشد، تن من مباد
چو ایران نباشد، تن من مباد

همه اقوام ایرانی برای ما قابل احترام بوده و خواهند بود. آنها طول تاریخ از مرزهای کشور و کیان ایران دفاع کرده اند و تاریخ ایران بزرگ سرشار از دلاوریهای کرد، ترک، لر، بلوچ، مازنی و گیلک و خراسانی است.

باقرخان و ستارخان، ابومسلم، مازیار و قارن و بابک و افشین و یعقوب لیث با هر مرام و مسلکی که بودند جان در راه اعتلای وطن نهاده اند و این پیوند ناگسستنی و همیشگی بین مردم ایران بوده است و ما نیز بر پایداری و استحام این پیوند تاکید داریم اما این روزها در ورزشگاه های ما صحنه هایی به تصویر کشیده می شود که چیزی جز ایجاد تفرقه و خود باختگی نیست. نارضایتی و اینکه جوانان ما هزار و یک خواسته و مشکل دارند را کتمان نمی کنیم، مسوولان مملکتی اگر همین کرور کرور اختلاس هایی که شده را پس بگیرند و صرف راه اندازی کارخانه ها تولیدها و زخم های جوانان بکنند، بخش عمده ای از مشکلات اساسی جوانان ما حل خواهد شد، اما فراموش نکنیم که ایرانیان مردمان روزگاران سخت هستند، خاک خورده اند اما خاک به بیگانگان نداده اند و این را سربازان و سرداران رشید ما طول تاریخ به ویژه در ایام جنگ تحمیلی استکبار بارها و بارها به اثبات رسانده اند، بنابراین یکبار دیگر تاکید می کنیم، چو ایران نباشد تن من مباد. از نگاه ما همه قومیت ها عزیزند ولی به شرط اینکه تحت لوای یک نام مقدس به نام ایران باشند.

  • نویسنده : رضا اسماعیلی