ژیمناستیک به کجا می رود؟
ژیمناستیک به کجا می رود؟

علی رغم امیدواری های بسیار، ژیمناستیک ایران در مسابقات جهانی اشتوتکارت آلمان بدترین نتیجه ممکن را گرفت.

البته مطابق معمول و به دلیل نداشتن ورزشکار واجد شرایط فدراسیون ژیمناستیک تنها دو نفر به نام های سعید رضا کیخا و مهدی احمد کهنی را به این مسابقات اعزام کرده بود که در تک وسیله تخصصی خود با حریفان بین المللی مسابقه دهند اما ورزشکاران اعزامی که به واقع بهترین نفرات ژیمناستیک ایران بودند کمترین توفیق را در آلمان داشتند. در این میان خصوصا سعید کیخا که عنوان سومی رقابت های آسیا را یدک می کشد در آلمان بدترین نتیجه ممکن را به دست آورد.
واقعیت این است که مسئولین ورزش طی نزدیک به سه سال گذشته هر آنچه کارشناسان و زحمتکشان این ورزش در خصوص ضعف مدیریت فدراسیون گفتند نادیده انگاشت تا کار به جایی برسد، ملی پوشی که فدراسیون قبلی با باروم نمره ۱۴/۵ تحویل داده بود در جهانی آلمان ۱۱ بگیرد و به مقام صدم بسنده کند!!
جالب اینکه مسئولین فدراسیون به منظور سرپوش نهادن بر این ناکامی بزرگ عنوان یازدهمی ژیمناست دیگر یعنی احمدکهنی را در وسیله دارحلقه بزرگنمایی کرده و آن را دستاوردی بزرگ در مقایسه با گذشته عنوان کرده اند بی آنکه به ناکامی سرشناس ترین ژیمناست حال حاضر اشاره کرده باشند! از آن جالب تر، کپی برداری برخی رسانه از همین خبر است بی آنکه استدلال و دقت نظر در خصوص چگونگی مسابقات از خود نشان دهند!
به هر حال ناکامی ژیمناستیک می تواند یکبار دیگر زنگ خطر را برای علاقه مندان این ورزش و دست اندرکاران به صدا در آورد که علی رغم آن همه ادعا و تبلیغات در خصوص مدیریت پویا، الگوبرداری از فدراسیون جهانی و هزار و یک وعده و وعید دیگر ژیمناستیک ایران که طی چند سال گذشته بارقه های امید در آن درخشیدن گرفته و نخستین مدال آسیایی آن توسط عبدالله جامعی به دست آمد باردیگر روبه نزول نهاده و روشن نیست با وضعیت موجود چه زمانی سر بلند خواهد کرد. همین عبدالله جامعی التماس کرده بود تا او را نیز به جهانی اعزام کنند اما گوش کسی بدهکار نشد.‌ آیا در کشور ۸۵ میلیونی و با وجود فدراسیون عریض و طویل ژیمناستیک همه امید ها باید به یک ژیمناست به نام سعید کیخا ختم شود و اگر او با مشکلی مواجه شد آرزوهای جامعه یک رشته ورزشی بر باد برود؟
بارها گفتیم و نوشتیم که ورزش پایه ژیمناستیک که در دنیا از اهمیت وجایگاه بالایی برخوردار است باید رییسی در حد و اندازه وزیر داشته باشد که بتواند این رشته ورزشی را به جایگاه واقعی خود برساند وگرنه اگر قرار باشد هر از گرد راه رسیده ای به هر دلیل سکان هدایت این فدراسیون را در دست بگیرد اوضاع بهتر از این نخواهد بود.