کار فرهنگی با شعار؟!
کار فرهنگی با شعار؟!

حتی شیوع ویروس کرونا و خلوت بودن کوچه و خیابان و معابر عمومی نیز سببی نشد تا بتوانیم یک مسابقه فوتبال بدون حاشیه را برگزار کنیم، آنچه که در اصفهان رخ داد، در واقع تکرار مکررات است. باید فکری به حال فرهنگ اجتماعی ورزشگاه ها کرد.

۱- شیشه اتوبوس حامل بازیکنان پرسپولیس در اصفهان در اثر اصابت با سنگ شکسته شد. خوشبختانه به هیچ بازیکنی آسیب وارد نشد اما چرا برخی به ظاهر دوستدار فوتبال و ورزش اینگونه دست به تقابل می زنند؟ مگر همه اهل یک کشور و برادر و دوست نیستیم؟ پس اینهمه لیدر و هوادار که پیرامون باشگاه ها می گردند چه می کنند؟ چون شاید چند صدمین باری باشد که عده ای تماشاگر دست به تخریب و تهدید می زنند، باید کاری کرد و می دانیم که حل این مشکل اغلب منطقه ای با کار فرهنگی حل نمی شود. کار فرهنگی تنها به یک باشگاه و یک ارگان ربط پیدا نمی کند، باید از خانه و مدرسه شروع شود و به باشگاه ها و ورزشگاه ها برسد. در این زمینه صدا و سیما وظیفه ای سترگ تر دارد باید ببینیم که مثلا در انگلیس چه کرده اند، در فرانسه چه و … از کارشناسان، روانشناسان و جامعه شناسان کمک گرفت و با تبلیغ و ترویج منش های انسانی، اجتماعی و ورزشی انحرافات اخلاقی را در جامعه از جمله ورزش اصلاح کرد. نمی شود دست روی دست گذاشت و فقط حرف زد و شعار داد. در زمان های نه چندان دور معلمین مدارس و در پی آن دانشگاه ها مبلغ و مروج اصول و شوون اجتماعی بودند امروز اما معلم آنقدر گرفتار است که دیگر به این مسایل نمی پردازد و دانشگاه ها هم به روایتی دیگر…

شب عیدی و دلار بی مثال (!)

۲- کاپیتان تیم ملی شمشیربازی که با گرفتن مدال برتر جام جهانی کاسب ده هزار دلار شده بود، بالاخره از دست تحریم رها شد و شب عیدی به دلار بی مثال (!) رسید. مجتبی عابدینی که بدون تردید از افتخارآفریننان شمشیربازی ما در اسلحه سابر است ماهها بود که آه و ناله و شکایت می کرد که هیچکس به فکر شمشیر بازی نیست و حتی چندبار صحبت از بی وفایی کرده است که از این ورزش می رود اما حالا ده هزار دلاری که گرفته است شاید نظرش برگردد. شمشیربازی اما در ابعاد خبری و ترویجی و تبلیغی باید از چارچوب محدوده خود فراتر رود تا قهرمانانش بیشتر به چشم بیایند و بیشتر از موهبات اجتماعی و اقتصادی بهره مند شوند.

نویسنده: رضا اسماعیلی