از این پس حداقل هفته ای یک روز درباره بوکس خواهیم نوشت ورزشی که در دنیا بعد از بسکتبال NBA پرطرفدار ترین است و بوکسور هایی مانند تایسون و... درآمد سرشاری از حضور در دنیای رینگ کسب کردند.

در کشور ما نیز بوکس سابقه ای کمتر از نیم قرن دارد و مشتزن های ایرانی دارای عناوین بین المللی، آسیایی و جهانی بودند اما امروز با وجود فاصله گرفتن از آن دوران پر فروغ گذری و نظری بر دنیای بوکس خواهیم داشت. تا موجبات تشویق جوانان و تقویت مدیران این ورزش پرطرفدار را فراهیم سازیم.

گرامیداشت پدر بوکس در زورخانه!

شب گذشته در زورخانه سجادیه طی مراسمی از خدمات و زحمات حاج احمد ناطق نوری تجلیل کردند. حاج احمد با قدرت سیاسی که داشت، از سال 68 با حمایت دکتر غفوری فرد و رییس جمهور وقت این ورزش را از تحریم و تکذیب خارج کرد و با اینکه بودجه نداشت اما یک سال بعد از فعالیت مجدد سه مدال آسیایی کسب کرد و آنقدر تماشاگر پیرامون رینگ جمع شده بودند که در سالن مسابقات گاهی پنج هزار نفر فشرده می نشستند و ده ها هزار نفر بیرون از سالن چشم به تلویزیون مدار بسته داشتند.

به هر روی با حضور فرزندان حاج احمد یعنی دکتر حمید و حاج سعید و پسر مصطفی ذاکریان قهرمان سابق بوکس ارتش های جهان حضور داشتند خدمات سی و شش ساله این مرد که می شود ایشان را پدر بوکس نامید، تجلیل به عمل آمد اما از نگاه ما این وظیفه فدراسیون بوکس بود که یادواره ای به نام حاج احمد برپا دارد.

بهانه ای پیش آمد تا برای گفتن تبریک سری به امجدیه بزنیم مکانی که حداقل 500 ملی پوش به بوکس ایران تحویل داده است اما وقتی سری به اطراف و اکناف این تشکیلات زدیم، دریافته ایم با کمال تاسف وضعیت را چنان ناپسند دیدیم که حد و حصر نداشت. دستشویی خراب، دوش درب و داغان حال هر مراجعه کننده ای را مشمئز می ساخت.

دستشویی خراب و دوش درب و داغان

روزی که روح الله حسینی رییس فدراسیون بوکس شد چقدر امیدوار بودیم که با حضور این سنگین وزن سابق تیم ملی که دارای مکنت مالی است شرایط ایده آل شود ولی آنچه که دیدیم در شان یک فدراسیون ورزشی نبود و نیست. اگر خانواده ها اوضاع دستشویی و دوش مجموعه را ببینند، هرگز رغبت نمی کنند که فرزندانشان را به یک محیط غیر بهداشتی بفرستند. بوکس اگرچه ورزشی بظاهر خشن است اما به عنوان ملی پوش سابق این رشته تاکید می کنم که بوکسورها حساس ترین آدم های جامعه ما هستند که همواره عدالت و انصاف را طلب می کنند.

بی توجهی به تجلیل از افتخار آفرینان

چند روز پیش ضیافتی برای تجلیل از بوکسورهای افتخار آفرین کشورمان برپا شد. بانی این مهمانی فدراسیون بوکس بود که واقعا جای تحسین داشت اما عجیب بود که هیچ یک از مسئولان وزارت ورزش دعوت فدراسیون را برای تشویق بوکسورها نپذیرفتند و زحمت آمدن به چنین مراسمی را به خود ندادند.

ورزشکاران که هیچ اما دل مسئولان هر فدراسیون به حمایت و توجه وزارتخانه نشین ها گرم است و انتظار داریم که وزیر محترم همه فدراسیون ها به یک اندازه مورد حمایت و تشویق قرار دهند. اینگونه نباشد که تا صحبت از فوتبال می شود همه برای دیده شدن از یکدگر سبقت می گیرند.

بوکس اگر خوب برنامه ریزی کند و از پشتوانه های وزارتی برخوردار باشد با یک هزارم سرمایه گذاری رشته هایی مانند فوتبال ده ها مدال آسیایی و جهانی کسب خواهند کرد.

نفس ورزش بر عدالت خواهی است.

نویسنده: داریوش شفیعی – عضو سابق تیم ملی بوکس