فدراسیون فوتبال در سال 1948 به عضویت فیفا درآمد و ده سال بعد در ردیف کشورهایی قرار گرفت که عضویت کنفدراسیون فوتبال آسیا را پذیرفته است.

با این عضویت ها خواسته یا ناخواسته تحت الشعاع قوانین بین المللی این ورزش پرطرفدار در دنیا قرار گرفته است.

طول تاریخ تاسیس این تشکیلات یکبار در سال 1385 از شرکت در رقابت های بین المللی محروم شد و یک مرتبه هم غرامت 6 میلیون و 137 دلار پرداخت کرد. نمی شود عضو تشکیلات جهانی بود اما بدون اعتنا به قوانین بین المللی عمل کرد.

فردا که انتخابات فدراسیون برگزار می شود علی رغم همه حرف و حدیث هایی که به وجود آمده نخست باید آنقدر باید محکم و منطقی عمل کرد که اجازه نداد پای محافل بین المللی به این قضیه باز شود چرا که همه اقدامات داخلی برای این است که بتوانیم آبرو و اعتبار جدیدی را برای فوتبال ایران در عرصه های قاره ای و جهانی فراهم سازیم.

اینکه کاندیداهای کنونی می توانند برآورنده اهداف و ایده آل های ملی فوتبال باشند بحث دیگری است چرا که اعتقاد داریم دستگاه های دولتی به ویژه نظارتی کشور باید اجازه بدهند شخصیت هایی که دارای وجهه ملی و اجتماعی هستند پای در رکاب خدمت بگذازند و برای اعتلای نام ایران عزیز خدمت کنند.

در اساسنامه فدراسیون فوتبال نوشته است نهادی مستقل و غیر ورزشی و می دانیم افرادی هم که در چندسال گذشته اساسنامه فدراسیون های ورزشی را نوشته اند بیشتر در این اندیشه بودند که جای پای خود را محکم سازند و و اگر بشود تصدی مادام العمر داشته باشند درصورتی که ورزش به عنوان یک عرصه اجتماعی، سیاسی و حتی اقتصادی باید مبتنی بر شایسته سالاری باشد.

در این رهگذر مجادله بیهوده است اما این نکته اساسی را نمی توان انکار کرد که فوتبال ایران نیازمند تحول اساسی است و این تغییرات حاصل نمی شود جز اینکه شایستگان، افراد ملی اندیش و دلسوز فرصت خدمت گذاری در کنار رئیس جدید انتخابی پیدا کنند.

پیشاپیش آرزوی سربلندی فوتبال ایران و موفقیت رئیس جدید را داریم.

نویسنده: حسین علی اسماعیلی