من دوست دارم در آینده روزبه چشمی شوم؛ همان بازیکن تیم استقلال که میلیاردها تومان پول می‌گیرد و بعد از هر باخت، به‌جای عذرخواهی، با صدایی بلندتر از هر صدایی مصاحبه می‌کند!

دوست دارم مثل او باشم؛ چون ظاهراً در دنیای او، همه مقصرند جز خودش و دوستانش در زمین. داور اشتباه کرد، زمین بد بود، توپ باد نداشت، هوا گرم بود، یا باران آمد! هر چیزی جز اینکه شاید، فقط شاید، یک‌بار هم باید در آینه نگاه کرد.

دوست دارم روزبه با تعصب باشم؛ چون وقتی داد می‌زند و از "غرور پیراهن استقلال" حرف می‌زند، همه یادشان می‌رود که توپ آخر را چه کسی لو داد و عامل پنالتی چه کسی بوده یا دفاع با رهبری کدام بازیکن اتوبان شده است.

چقدر خوب است آدم جایی باشد که باخت هم برایش برد حساب شود؛ که اگر خوب بازی نکرد، باز هم قهرمانِ مصاحبه باشد!فوق ستاره میکسدزون.

من اگر روزبه چشمی شوم، هم پول دارم، هم شهرت، هم همیشه حق با من است. تازه در فضای مجازی هم کلی هوادار دارم که به‌خاطر «تعصبم» برایم هورا می‌کشند، حتی اگر گل به خودی بزنم یا پنالتی و سوتی بدهم‌.

خلاصه که آینده را روشن می‌بینم. فقط امیدوارم روزی نرسد که دیگر کسی گوشش بدهکار این فریادها نباشد.

نویسنده: عبدالصمد ابراهیمی