دوران جوانی این مرد را به خوبی به یاد داریم. ورزشکاری که راست می ایستاد و راست راه می رفت و از همان دورانی که از استان فارس به تیم ملی رسید، گوشه هایی از نبوغ و قدرت رهبری و مدیریت خود را درون زمین به اثبات رساند. آنقدر شریف و محترم بود که احترام هر بیننده ای را به خود جلب می کرد. نمی دانم شاید به دلیل گرایش باشگاهی من بود که او را یک تاجی واقعی و جنتلمن می دیدم.

استاد عنایت آتشی سای اینکه ملی پوشی ارزشمنهد و با تکنیک در بسکتبال بود، در آن سالهایی که عده ای دانسته یا ندانسته تیشه برداشته بودند تا به ریشه باشگاه استقلال بزنند، او یک تنه دوید و ایستادگی کرد تا استقلال این باشگاه بزرگ و پرافتخار حفظ شود. سرشار از دانش ورزش بوده و است اما هرگز جاه طلبی نکرد و در هرجایی که ورزش این مرز و بوم به او نیاز داشت، آستین خدمت بالا زد و زمانی که تفاسیرش را حین گزارش مسابقات متعدد بسکتبال به ویژه NBA می شنیدیم، افتخار می کردیم که هم وطنی مانند عنایت آتشی داریم که واژه های گلبرگ مانند را مسلط و توانا بیان می کردند.

استاد آتشی اما چند دروزی است که در بستر بیماری افتاده است و در واقع من و ایشان همسایه دیوار به دیوار اتاق های بیمارستان جم بودیم و از احوالات یکدیگر جویا می شدیم. استاد عنایت آتشی دو – سه روزی است که از بیمارستان مرخص شده است و من همچنان تحت نظارت و حذاقت پزشکان بزگوار و پسنل شریف این بیمارستان قرار دارم ولی امیدوارم که هرگز پای استاد آتشی دوباره به بیمارستان و دوا و درمان کشیده نشود. او مرد نازنینی است که ورزش کشور به یوژه بسکتبال به ایشان نیاز ذدارد.

خداوند همه بیماران را شفا عنایت فرماید.

نویسنده: رضا اسماعیلی