تیم ملی فوتبال ایران هر چند به جام جهانی صعود کرده اما شکست مقابل قطر با آن شکل و شمایلی که دیدیم پذیرفتنی نیست.
شکست تیم ملی برابر قطر، تردیدهایی نسبت به آینده و کادرفنی تیم ملی ایجادمیکند. بهانه های امیر قلعهنویی که این باخت را به گردن داور انداخت و از مصدومیتها و کامل نبودن تیم گفت پیام شفافتری هم دارد که به زمین بازی و فوتبال تیمِ قلعهنویی برمیگردد.
اخراج میلاد محمدی و عملکرد بازیکنان خط دفاعی و دروازه روی گل اول قطر، نشان داد این، دلیل موجهی برای تداوم رویکرد فعلی کادرفنی نیست. همین امشب هم معدود جوانهایی که بازی کردند، نتوانستند به کیفیت تیم کمک کنند، چون پیش از این فرصت بازی پیدا نکرده بودند و در موقعیت مشابهی قرار نگرفتند.
از طرفی ایرادات ساختار دفاعی تیم ملی نشان میدهد که این تیم اسیر اشتباهات فردی در خطدفاعی است و انسجام ندارد که هر دو مورد به انتخابهای کادرفنی برمیگردد. قطر هم امشب هر وقت خواست روی دروازه تیم ملی فشار آورد، اتفاقی که قبلتر در بازی با ازبکستان و حتی کرهشمالی و قرقیزستان رخ داد. این تواقص نه فقط در خط دفاعی که در خطوط دیگر تیم ملی رویت میشود و این، ترسناکترین اتفاق ممکن برای تیم ملی است.
برای نتیجهگیری درباره تیم ملی نیازی نیست بیش از این فرصتها را حیفومیل کنیم، با مرور همین دو بازی اخیر هم میتوان نتایج مهمی گرفت. ۵ امتیازی که تیم ملی برابر قطر و ازبکستان از دست داد و با نمایشهای متزلزل اخیر، یک هشدار جدی است که از جام جهانی پیشرو کابوس میسازد و رویاهایمان را میکشد.
از این رو قلعهنویی و همکارانش باید زمینه ساز حضور جوانها شده و تفکرات خود را آپدیت کنند. در غیر این صورت روند فعلی ره به جایی نبرده و کارنامه این مربی را سیاه میکند.
نسل فعلی فوتبال ایران پتانسیل تغییر را دارد اما تغییر فقط روی نیمکت کارساز نیست و ما باید جرات استفاده از بازیکنان جوان را پیدا کنیم. تغییری که در دیگر تیمهایی آسیایی نیز مشهود است. این جسارت از قلعهنوعی بر میآید و قبلا نشان داده امکان این مهم در او وجود دارد.
نویسنده: نیلوفر مژدهی