تیم ملی متحول شده کشورمان نتوانست مقابل قطر به روش بدون باخت خود ادامه دهد.
مثل ژاپن باختیم تا نوار پیروزی ها قطع شود.البته این باخت هیچ تاثیری در راه صعود به جام جهانی۲۰۲۶ نداشت ونخواهد داشت اما در همان دوحه باز می توانستیم بازنده نباشیم.عادلانه ترین نتیجه می توانست تساوی باشد، اما دو اشتباه در یک صحنه ودر آن واحد موجب شد تا شکست مقابل قطر رقم بخورد.
شکست تیم ایران در دقیقه ۴۱ رقم خورد یعنی دقایقی قبل از پایان نیمه نخست.یعنی در بدترین زمان ممکن برای فروپاشی روحیه. در این دقیقه مقاومت وبازی روبه بالای تیم ایران فرو ریخت.
روی یک ارسال خیلی ساده تسلیم شدیم. در برابر توپ ارسال شده وینگر چپ تیم ایران نقش گمشده را به خود گرفت تا پدرو میگل زننده گل قطر پنداری در داخل پارک در حال قدم زدن است تا درنهایت آرامش وبدون تهدید دو ضربه بر توپ وارد سازد.
نکته دوم به اشتباه بیرانوند باز می گردد. اشتباهات بیرانوند این روزها نقش پر رنگ را به خود گرفته تا از دروازه بان مطلق فاصله بگیرد. روی توپ ارسالی هیچ خروجی صورت نگرفت. روی ضربه سر پدرو دفع با کف دست منجر به پاس گل مجدد به پدرو شد، در مرحله آخر، زمانیکه تنها یک زاویه جهت منجر به سقوط در وازه وجود دارد چرا آن زاویه باز دیده شد و محاسبات مسدود سازی پر اشتباه از سوی بیرانوند رقم خورد.
دو اشتباه فنی، نه فردی عامل شکست شد. در این باخت از سوی وینگر چپ تیم ملی به هنگام برگشت به عقب کمکاری صورت گرفت تا پدرو گلزنی کند و اشتباهات مکرر بیرانوند در دفع توپ و جاگیری در زاویه بندی باعث شد تا فرصت پیروزی فراهم گردد. قطعا قلعه نوعی باید از فکر استفاده مطلق از بیرانوند فاصله بگیرد، چون تفکرات و عضله های بیرانوند مانند گذشته جوابگو نیست.
نویسنده: اکبر عزیزی