پول بیشماری در فوتبال ما هزینه می شود ولی باید اقرار کنیم در عرصه پایه، خساست بخرج می دهیم .

بطور قطع اگر به موازات توجه افراط گونه به جذب بازیکنان اسمی، نیم نگاهی نیز به فوتبال پایه ای داشتیم اکنون مجبور نبودیم دست به دامان بازیکنان پابه سن گذاشته شویم .
رقم های نجومی و ریخت و‌پاش های عجیب در فصل نقل و انتقال بازیکنان، همه را در بهت فرو برده اما سوالی که در اذهان نقش می بندد این است که چرا به تیمهای جوانان این همه وسواس نداریم .
باشگاههای لیگ برتری حق دارند برای تقویت خطوط سه گانه، نفر ات کلیدی را استخدام کنند ولی این دلیل نمیشود که سرکیسه را این چنین شل کنند.
چه خوب بود برای جذب نفرات محوری، در حد متعارف رفتار می کردیم و همچنین نگاه ویژه ای به فوتبال پایه ای داشتیم. حیف است که با وجود استعدادهای شگرف در چهار گوشه کشورمان، دست به دامان بازیکنان پا به سن گذاشته شویم و جوانان پرمایه را سرخورده کنیم .
بی گمان اگر جوان‌گرایی در اولویت باشگاهها بود و‌ نتیجه گرایی حرف نخست را نمی‌زد امروز شاهد جولان بازیکنان بالای 35 سال نبودیم .
تقویت باشگاهها نه تنها منعی ندارد بلکه اسباب خشنودی هواداران را نیز فراهم می کند ولی کم لطفی به جوان‌ترها ظلمی آشکار بشمار می رود .
صحرایی، براجعه، قندی پور، محمد خلیفه، سعداوی، محمد حسین صادقی، فخریان، زاده عطار و... از جمله جوانانی هستند که در فصل گذشته لیگ برتر نشان دادن که خمیر مایه کار را دارند .
امثال این چنین بازیکنان آتیه دار کم نداریم که امید می رود با عنایت ویژه مواجه شده و جا پای بازیکنانی بگذارند که به مرز باز نشستگی رسیده اند.

نویسنده: رضا میرزاییان