چندی پیش در باره آیین نامه نقل و انتقالات و مباحثی پیرامون افزایش سی درصدی در قرارداد بازیکنان و مربیان نقدی داشتم.
در آن نوشتار به صراحت گفتم: این دستورالعمل ها و آیین نامه ها، به جهات مختلف قابلیت اجرا ندارد. رئیس فدراسیون در یک برنامه زنده تلویزیونی اشاره داشت: افزایش سی درصدی در عقد قرارداد جدید،مورد نظر مدیران باشگاههای لیگ برتری بوده است. این تصمیم در حضور آنها و با امضای صورتجلسه نهایی شده است.
از ابتدا مشخص بود که دو طرف ماجرا (باشگاهها و سازمان لیگ) به این توافق نامه پایبند نخواهند بود و سازمان لیگ هم در نهایت با فشار رسانه ای و برخی توصیه ها، از اجرای این دستور العمل کوتاه خواهد آمد.
نکته عجیب ماجرا، پیشنهاد چهار تیم شاخص باشگاهی درباره افزایش سی درصدی در قرارداد ها بوده که عمدتا همانها این آیین نامه ها را زیر پا می گذارند.
در چند روز گذشته و با جذب بازیکنان جدید از سوی استقلال، سپاهان، پرسپولیس و تراکتور سازی به وضوح مشخص بود که این باشگاهها در صف اول زیرپا گذاشتن دستورالعمل صادره از سوی سازمان لیگ خواهند بود.
ایرادات و ابهاماتی که در این آیین نامه وجود داشت،شرایط را برای دور زدن و زیر پا گذاشتن آن فراهم می کرد. برای مثال حسینی دروازه بان استقلال با مبالغی فراتر از قرارداد قبلی به سپاهان پیوست.
گفته می شود استقلال برای اخذ رضایت سحر خیزان از باشگاه اروپایی دومیلیون دلار پرداخت کرده است. هنوز مبلغ قرارداد او منتشر نشده است. بیفوما، نیازمند و شکاری قطعا با مبالغی نجومی به پرسپولیس پیوسته اند و بحث افزایش سی درصدی به طنز شباهت دارد.
همین موارد در باره عارف آقاسی و آلوز و دیگر بازیکنان وجود دارد. مالک باشگاه تراکتور به صراحت گفت: آقاسی با دو برابر پیشنهاد ما به استقلال پیوست.
در این راستا چند ایراد کلی به آیین نامه ها و دستور العمل های نقل و انتقالات و قراردادها وجود دارد که در سالیان اخیر لاینحل مانده و قابلیت اجرا نداشته است.
سالهای گذشته بحث سقف قرار دادها به اجرا گذاشته شد،اما ازسوی سازمان لیگ و فدراسیون مورد بی توجهی قرار گرفت. برای مثال بازیکنی که قرارداد سی میلیاردی با تیمی داشته، چنانچه به تیم جدید ملحق شد، بایست به افزایش سی درصدی پایبند باشد یا خیر؟
به طور یقین این موضوع در باره نیازمند، آقاسی، آلوز، سحرخیزان بیفوما و دیگر بازیکنان صدق نمی کند!!
گفته می شود، اگر باشگاهها از دستورالعمل اجرایی تخطی کنند، قرارداد بازیکنانشان ثبت نشده و کارت بازی آنها هم صادر نخواهد شد. ما و شما می دانیم که این توپ و تشر مسئولان اجرایی سازمان لیگ با یک تلفن رییس فدراسیون زیرپا گذاشته شده و بایگانی می شود.
سال پیش همین موضوع مورد اعتراض پرسپولیس قرار گرفت. آنها در باره قرارداد با بیرانوند، ترابی و اسماعیلی فر، مته به خشخاش گذاشتند و در پی اجرای قانون بودند، اما تراکتور با پیشنهادات اغوا کننده این سه بازیکن را جذب کرد.
این مناقشه و چالش ایجاد شده بیش از یک سال تمام مسائل فوتبالی را تحت الشعاع قرار داد. مناقشه دو طرف در باره بیرانوند اوج این ماجرا بود. اخیرا همین موضوع درباره پیوستن آلوز به سپاهان مطرح شده و تراکتور به دلیل داشتن قرارداد سه ساله با آلوز در صدد شکایت از اوست!
دیروز هم نظری جویباری درخواست افزایش سقف قرارداد باشگاه استقلال را مطرح کرد. آنها درقضیه جذب گلر جدید و شکار سحرخیزان به صراحت دستورالعمل را زیر پا گذاشتند و از حالا در پی موافقت سازمان لیگ ۳هستند.
در این گیرودار به تیمهای پایین جدول و ضعیف تر ظلم شده است. بازیکن و مربی باشگاهی که سال گذشته در لیگ یک، قرارداد دو سه میلیاردی داشته و حالا تیمش به لیگ برتر صعود کرده، چرا باید با افزایش سی درصدی کار را در فصل جدید شروع کند؟
بازیکنی که پدیده مسابقات بوده و قراردادی دو میلیاردی داشته،به چه دلیل قانع کننده باید در فصل جدید دو میلیارد و ششصد میلیون تومان بگیرد؟ در نوشتار قبلی به اظهارات پیروز قربانی مربی فجر سپاسی و چند بازیکن آنها اشاره داشتم.
قربانی فصل قبل با فجر قطعا قرارداد پایین و حدود چهار، پنج میلیارد داشته و حالا به لیگ برتر صعود کرده است. او بر اساس کدام منطق باید سی درصد به قراردادش اضافه شود. حال آنکه مربی هم ردیف او سال گذشته در لیگ برتر چهل میلیارد گرفته است؟
متاسفانه بی توجهی به این موضوعات مهم که با بی عدالتی محض به تیمهای شهرستانی و سازنده همراه بوده، فوتبال باشگاهی را به بیراهه برده است.
قوانین و دستورالعمل ها باید فراگیر و جامع الشرایط باشد و با منطق و عدالت منطبق سازگاری داشته باشد. همیشه برای چهار تیم شاخص کشور و به نفع آنها نسخه پیچیده ایم. گاه برای یک دکمه کت و شلوار دوخته ایم و ظلم بی حد و حصر به تیمهای ضعیف و سازنده روا داشته ایم.
این رویه با روح فوتبال حرفه ای در تضاد جدی است و اساس فعالیت این رشته را مختل می کند.
نویسنده: احمد میرزاییان