با آنکه استقلال با گل زود هنگام خود خیلی زود به لحاظ نتیجه از تراکتور پیش افتاد، اما فروریزی دروازه آبی پوشان برای حفظ گل برتری و حتی قهرمانی در سوپر جام قابل پیش بینی بود. هرچه به زمان پایانی بازی نزدیک می شدیم، این فروریزی بیشتر احساس‌می شد.

استقلال ‌که ۸۲ دقیقه به لحاظ نتیجه جلوتر از تراکتور نشان می داد، با 3 مدافع خط دیوار دفاعی اش را آرایش داده بود. در تاکتیک 3 مدافع نیاز به فاکتورهایی است که خط دفاع استقلال از این فاکتورها فاصله داشت. در این تاکتیک (خط سه مدافع) باید مدافعان به کار گرفته شده در آن واحد به خصوصیات دفاع وسط و دفاع کناری آشنا باشند که چنین نکته ای در ترکیب و در نزد مدافعان تیم ساپینتو دیده نشد.

غیبت صالح حردانی در ترکیب تیم احتمالا به همین دلیل ارتباط داشت. در ترکیب دفاع 3 نفره لایه اول خط دفاع از خط میانی آغاز می شود که در ترکیب ساپینتو این پایداری و ایستادگی در خط میانی به عنوان لایه اول دیده نشد. شکاف وجود داشن و از این رو دفاع استقلال هرگز عمق پیدا نکرد. روی گل دوم تراکتور این ضعف کاملا آشکار شد و دفاع میانی تیم استقلال در یک استارت به اندازه ۳تا۴متر از مهاجم تراکتور جاماند.

نکته دیگر در ترکیب 3 مدافع، باید پرس از داخل زمین و مقابل دروازه حریف در دستور کار قرار بگیرد، اما تیم ساپینتو هرگز به این نکته توجه نداشت و پرس به صورت من تو من از زمین خودی شکل می گرفت.

این روش ایستادگی و دوام خط دفاع را متزلزل می ساخت تا آنکه اسکووچیچ با چند تعویض و ایجاد نفس تازه به روند حرکتی تیمش (تراکتور) سرعت بخشید تا استقلال پیروزی یک _ صفر را با شکست 2 _ یک قبول کند.

استقلال در فینال سوپر جام نشان داد که برای راهیابی و تبدیل شدن به قدرت از زاویه سازمان و برنامه و تاکتیک تیمی با مشکلات عدیده ای مواجه است.

نویسنده: اکبر عزیزی