دو باشگاه ریشه دار این روزها احوال خوشی ندارند و ناتوانی سرخابی ها، هواداران را سخت نگران کرده است.
استقلال در عرصه آسیا و همچنین لیگ برتر کماکان درجا می زند و پرسپولیس هم چنگی به دل نمی زند .
این درحالیست که هر دو باشگاه با ولخرجی عجیب و جذب نفرات مورد نظر سر و صدای کم سابقه ای بپا کرده اند .
به موازات این نقطه تاریک، این روزها شاهد دوئل میان مدیران فعلی و قبلی هستیم که در برنامه های زنده تلویزیونی علیه هم تاخت وتاز می کنند.
این اصطکاک در نزد استقلالی ها بیشتر نمود دارد و افشاگری علیه یکدیگر و انتشار ناکارایی ها در خانواده آبی، نمک به زخم طرفداران می پاشد .
استقلالی ها بقدر کافی از بیلان نگران کننده ساپینتو و نفرات این تیم غصه می خورند و لذا اینگونه کارد و پنیر شدن ها و همدیگر را مقصر جلوه دادن نمی تواند مسیری برای سرپوش گذاشتن بر ناکارآمدی ها باشد.
ناگفته پیداست اگر در باشگاههای ما افراد خبره در عرصه روابط بین المللی حضور داشته باشند بطور قطع با اولتیماتوم و نقره داغ شدن از سوی فیفا یا ای آف سی مواجه نخواهند شد.
برخی از تیمهای پرطرفدار تصور می کنند با سر کیسه شل کردن ، مسیر برای رسیدن به قهرمانی تسطیح خواهد شد در حالیکه نظام باشگاهداری اینگونه نیست و اگر تمامی اجزا فعال نباشند ، کار بیخ پیدا خواهد کرد.
در واقع اگر این آقایان بجای تاخت وتاز علیه هم ، برای امور بین المللی و دیپلماسی فوتبال حساب باز می کردند الان کاسه چکتم.چکنم در دست نمی گرفتند.
کاش بجای اینگونه افشاگری ها و کشمکش ها، مدیران دیروز و امروز در اتاق فکر گرد هم می آمدند و دست در دست هم برای رفع نواقص در پرونده های جنجالی چارچوبی درست اتخاذ می کردند .
نویسنده: رضا میرزاییان