اگر قرار باشد کشتی با همین شیوه فنی و مدیریتی اداره شود در آینده به مشکل برخواهیم خورد.

مهدی حاجی زاده دارنده مدال جهانی ۲۰۰۲ جهان طی گفت و گو با خبرنگار البرز ورزشی در ارتباط با وضعیت حال حاضر کشتی خاطرنشان کرد:  آزادکاران ما در المپیک پاریس دست شان از طلا کوتاه ماند در حالیکه باید از سه فینالیست حداقل دونفرشان طلا می گرفت. در جهانی چهار وزن غیر المپیکی هم به مراتب بدتر از پاریس بودیم و در نهایت  تنها به یک برنز بسنده کردیم که به اعتقاد من در شان کشتی ایران نیست. کشتی گیران ما در آلبانی از روحیه خوبی برخوردار نبودند. کوچینگ و آنالیز مناسبی هم نداشتیم وگرنه چرا باید عنواندارانی چون قاسم پور و نخودی با آن وضعیت در ثانیه های آخر شکست بخورند؟
وی ادامه داد: مربیان باید تمام اشکالات را در زمان تمرینات رفع کرده باشند و ملی پوشان با حساب و کتاب و آنالیز مناسب در میدان مسابقه حضور پیدا کنند. اینکه بخواهیم هنگام مسابقه و از چند طرف به کشتی گیر دستور فنی بدهیم اصلا معقول نیست. زمانی که ما کشتی می گرفتیم امیر خادم چندین چهره شاخص و نامدار را به عنوان مربی در کنار تیم ملی قرار داده بود. جمعی از بزرگان هم به عنوان کمیته فنی انجام وظیفه می کردند افرادی که هر کدام از جایگاه  بالایی در عرصه قهرمانی برخوردار بودند. مشکلات فنی کشتی گیران در مسابقات درون اردویی برطرف می شد و قهرمانان آبدیده می شدند تا به مصاف حریفان قدرتمند بروند. آن روزها کشتی منحصر به چند کشور نبود بلکه کره ای ها، اوکراینی ها، کوبا، ترکیه و برخی کشورهای دیگر که در حال حاضر جایگاه چندانی در کشتی آزاد ندارند میدانداری می کردند حالا شما مقایسه کنید اوضاع کشتی را با آن زمان و مربیان تیم ملی گذشته را با حال حاضر، فکر می کنم  همه چیز مشخص است.
حاجی زاده در رابطه با اینکه چرا مربیان شاخص حاضر به همکاری با فدراسیون نیستند اظهار داشت: به نظر من در درجه اول این مسئولین فدراسیون هستند که حاضر نیستند با مربیان خوب کار کنند. اگر غیر از این بود باید تلاش می کردند پای چهره های شاخص را به کشتی باز کنند. الان خیلی ها هستند که می توانند به کشتی کمک کنند اما فدراسیون توجه زیادی به آنها ندارد. بزرگانی چون حسن رحیمی،احسان لشگری، صادق گودرزی، کمیل قاسمی، رضا یزدانی و خیلی های دیگر دلسوز کشتی هستند اما ظاهرا فدراسیون دوست دارد از کسانی استفاده کند که به نوعی گوش به فرمان هستند و اگر در کارشان هم دخالت شود حرف نمی زنند. اینکه طی سال های اخیر فقط چند نفر مربی کنار تیم ملی باشند و این چرخه بسته همچنان ادامه پیدا کند ناشی از ضعف مدیریت است. چرا باید محمد بنا یا حمید سوریان داخل گود نباشند، چرا از تجربه منصور برزگر، برادران محبی و امثال آنها استفاده نمی شود. باور کنید همه ما عاشق کشتی هستیم و به به کمک این ورزش به همه جا رسیدیم. شخص دبیر به واسطه کشتی رفت شورای شهر و بعد از سال ها برگشت و دوباره به کشتی چسبید. ایشان باید بداند کشتی متعلق به یک نفر نیست که بخواهد هر طور که دلش می خواهد آنجا مدیریت کند. به ورزشکاران می گوید وارد حوزه سیاست نشوند اما خودش موضع سیاسی دارد.‌ به کشتی گیر درس فنی می دهد تا به سبک مورد نظر او کشتی بگیرد در حالیکه هر کشتی گیری سبک خاص خودش را دارد.
قهرمان بازی های آسیایی در پایان تاکید کرد: ما باید با واقعیت ها زندگی کنیم. اینکه بخواهیم نظر خودمان را به دیگران تحمیل کنیم و از مربی و کشتی گیر بخواهیم مثل ما فکر کنند کار پیش نمی رود. روزگاری کشتی تهران سرآمد کشور بود اما الان از آن اقتدار چیزی باقی نمانده در حالیکه مربیان و پتانسیل های خوبی در تهران وجود دارد اما از آنها استفاده نمی کنند. به مازندران ها هم که جور کشتی را می کشند فضای کافی داده نمی شود.‌ رییس فدراسیون نباید اینقدر در امور فنی دخالت کند. مگر دوره طالقانی، سیروس پور و یزدانی خرم اینقدر در کار کشتی دخالت می شد؟ حتی امیر خادم هم عنان کار را به کمیته فنی و مربیان سپرده بود. به هر حال ما به عنوان علاقه مندان کشتی که زمانی خودمان عضو تیم ملی بودیم اگر حرفی می زنیم به خاطر این است که دل مان برای کشتی می سوزد. دوست داریم فدراسیون به عنوان متولی امر  مربیان خوب را جذب کند. صرفا دنبال رییس هیات پولدار نباشد که از کشتی سر در نیاورد. رییس هیاتی که امثال مرا نمی شناسد چرا باید اختیار استان کشتی خیز را بر عهده بگیرد؟ ما نیاز به مربیان کشتی خراب کن نداریم بلکه باید کسانی کنار این ورزش باشند که بتوانند باری از روی دوش کشتی بردارند.
گفت و گو: احمد دباغ