تیم ملی فوتبال در آستانه صعود به جام جهانی قرار گرفته است، دو بازی با تیم های امارات و ازبکستان در دی ماه را پیش رو داریم.
بدون تردید همه آنهایی که عاشق نام ایران هستند از موفقیت ورزشکاران ایرانی خوشحال می شوند و تردید نیست که حتی اگر در این شرایط سخت هم فوتبال بازان ما موفق نمی شدند از نگاه بسیاری فاجعه ای در ورزش رخ می داده است.
انتقادات همه باید به موقع انجام شود و در مواقع ضروری یار دوازدهم تیم ملی بود.
اکنون اما این بحث را ضروری می دانیم که باید لیگ داخلی فوتبال را جدی گرفت و نگاهی ذره بین گونه به بازیکنان داخلی داشت، اینکه چرا از دل لیگ کشورمان با آن همه هزینه های سرسام آور بازیکنی تاپ متولد نمی شودبحث بسیار مهمی است که فراتر از جنگ ها حیدری و نعمتی می نماید.
سه دروازه بان تیم ملی ما متزلزل عمل می کنند و بیرانوند با همه پتانسیلی که دارد وارد مسائل حاشیه ای شد تمرکز خود را از دست داده است شاید امثال این بازیکن نیازی به پول نداشته باشند اما تعهدات ملی را نباید فراموش کنند و برای اینکه به این ایده جامعه تحقق بپوشانند باید دور اتفاقات جنجال برانگیز را خط بکشند.
و اما سخنی هم با جواد خیابانی عزیز، بدون تردید ایشان به عنوان یک شخصیت رسانه ای و البته مسلط برفوتبال حق دارد که انتقادات خود را مطرح سازد ولی وقتی که وارد جزئیات می شود و به اصطلاح دهان به دهان فلان ورزشکار می گذارد تفاوت ایشان با همگنانی که وزن خود را حفظ کرده اند، عادل فردوسی پور، زنده یاد ها عطا بهمنش، خدابخشندیان و... آشکار خواهد شد.
رسانه ها به خصوص رسانه ملی نباید وارد مجادله های شخصی شود چرا که از بودجه و اعتبار ملی استفاده می کند و باید حساب شده آن را هزینه سازد.
نویسنده: حسین علی اسماعیلی