وزیر ورزش که این روز ها جلسات پرفشار و پیاپی زیادی را پشت سر می گذارد دیروز از نیروی انسانی به عنوان سرمایه های اصلی ورزش کشور نام برد و اتفاقا اشاره ای درست و واقعی است.

اما جان کلام آنجایی بود که دکتر دنیا مالی از دختر 15 ساله پینگ پنگ که در سوئد ماند و به کشور بازنگشت به عنوان دختر من یاد کرد و این اوج دلسوزی و پایبندی یک مسئول به فرزندان این آب و خاک است که سرمایه های واقعی کشور ما محسوب می شوند.

اما پرسش اینجاست که چه مسائلی باعث می شود حتی برخی از نوجوانان ما هم جلای وطن کنند و دنیایی از خاطرات و دلبستگی های خود را به دست فراموشی بسپارند.

آقای غلامحسین زمان آبادی که مسئولیت فرهنگی فدراسیون فوتبال را هم برعهده دارد، خاطره تلخی را در این مورد بیان کرده است اینکه سرپرست اغلب تیم ها رفتار درست با بچه های ورزشکار ندارند و در فروشگاه های کشور های خارجی خرید دختران ما را که دلشان به سوغاتی خوش بود با ضربه دست بر زمین می ریزند و باعث سرشکستگی جوانان مملکت می شوند.

ما حتی خاطرات تلخ تری هم داریم اینکه برخی از سرپرستان ورزش بانوان یا مربیان برگزیده آنها در ادوار مختلف با خودرو شخصی ورزشکاران را مورد تهاجم و تهدید قرار می دادند، آن نسل از افراد خودشیفته و کاسه داغ تر از آش هنوز هم کم و بیش وجود دارند و هرگز ندیده ایم که احساس پیشمانی کنند.

سرپرستی در بیشتر فدراسیون های ورزشی سفارشی و رفاقتی است، به یاد داریم که افراد هتاکی را که در فلان فدراسیون سرپرستی تیم نوجوانان را برعهده داشتند و آن وقت رئیس فدراسیون مربوطه هم همواره از فرهنگ و اخلاق صحبت می کند.

وقت آن فرارسیده است که وزاری محترم از ورزش گرفته تا فرهنگ، علوم و... از طریق مجاری قانونی و گفتمان با مراجع ذی صلاح به اهمیت سرپرستی تیم ها، اداره فدراسیون ها و مجامع عمومی مرتبط با جامعه بپردازند و عوامل دخیل در نارضایتی جوان ها را برطرف سازند.

فراموش نکنید که ما در قرن 21 به سر می بریم و همه چیز باید منطقی و مورد استدلال باشد.

نویسنده: جمشید حمیدی