چهارشنبه بیست و پنجم فروردین ماه

رکوردهایی کمتر از ناشنوایان و معلولان؟!

شیوع کرونا در سراسر دنیا باعث شد که دوندگان برای تمرین کردن و شرکت در مسابقات دیوانه وار انتظار بکشند اما برگزاری مسابقات جایزه بزرگ در تهران نشان داد که دوومیدانی ما همچنان در فقر و فلاکت بسر می برند.

رکوردهای آقایان را که دیدم به ویژه در نیمه استقامت و استقامت و پرتابها خجالت آور بود و در برخی مواد مثل دوها حتی حدنصابهای دونده ها از ورزشکاران ناشنوا و معلول هم کمتر نشان داده اند. روح الله گلستانی مربی سرشناس و سازنده دوومیدانی ایران در تحلیل مسابقات جایزه بزرگ با بیان جملات فوق افزود: بنیاد این ورزش به اقتصاد استوار است اما وقتی که بیشتر بودجه فدراسیون صرف یکی دو ورزشکار می شود، مربیان سازنده حمایت نمی شوند نباید هم انتظار داشت آقایان مرا که در سایپا مربیگری می کردم به مراغه فرستادند، شش ماه در سرمای این شهر کار کردم و پنج دونده دختر و پسر در سطح اول دوومیدانی پرورش داده ام اما هیچ چیز به من نداده اند و همه اش وعده بود. وقتی کار مربیان دیده نمی شود و ورزشکاران هم از گرفتن پول ایاب و ذهاب محروم بمانند طبیعی است که دوومیدانی ما سر از ناکجا آباد در می آورد، زمانی کویت، قطر، عمان و اندونزی به من پیشنهاد مربیگری داده بودند اما دکتر حمید سجادی که دوست منهم است گفت: اسم خارج را نیاورم، ایشان البته معذوریت هایی در این باره داشت اما اینکه کشوری با اینهمه جمعیت نتواند به مادر ورزش ها بپردازد، محکوم به ناکامی خواهد بود در دوومیدانی جایزه بزرگ البته دو سه دختر مستعد مثل پریسا عرب حدنصابهای خوبی از خود بر جای گذاشته اند، چون چند مربی خالصانه برای آنها زحمت می کشد ولی دوومیدانی نباید همه بودجه اش را صرف حدادی و تفتیان بکند، حدادی قهرمان المپیک است و باید با گرفتن اسپانسر از وی حمایت کرد، اما اینگونه نباشد که کل بودجه را خرج وی و تفتیان بکنند. گلستانی اضافه کرد: زمانی در دوهای نیمه استقامت و استقامت در آسیا آقایی می کردیم و اکنون که انتخابات فدراسیون در پیش است مدیر آن باید درآمدزا باشد، در زمان آقایان رحیمی، کفاشیان، جلالی و کریمی دوومیدانی موقعیت بسیار خوبی داشت، آقای داوری هم موفق بود اما برای دوره جدید ریاست فدراسیون باید به محلات، ارتش، بسیج و... روی بیاورد، در اتیوپی بهترین دوندگان جهان ارتشی اند، متاسفانه آموزش و پرورش در کشور ما در بعد ورزش مرخص است. گفت و گو از: عباس اسماعیلی